Sommige dagen..

7:00 Biep biep, twingeletwing, biep biep.. De wekker van mijn telefoon gaat af. Ik ben bij mijn vriend blijven slapen. Vandaag wil ik om 10:00 op kantoor in Bilthoven zijn, mijn afstudeeradres. “Ik zet ‘m wel op snooze..” zeg ik en we draaien ons nog eens om.

7:30 Opeens schrik ik wakker, de wekker is niet meer afgegaan. Ik heb ‘m helemaal niet op snooze gezet, maar uit. Geen paniek, ik hoef over een half uur pas weg.

8:00 M’n vriend heeft een kop koffie voor me gezet en een boterham gesmeerd. Ik tik de koffie achterover en mik de boterham in m’n tas. Zowaar! Op tijd vertrokken. Om 8:53 gaat mijn trein, aan de andere kant van de stad.

8:35 Voel me een beetje licht in m’n hoofd en heb toch nog wat spulletjes van thuis nodig. Kan ik meteen nog even een banaan meepakken van de fruitschaal.

8:45 Vertrek weer van huis, banaan vergeten.

8:52 Het eerste treindeel blijft achter op het station, zo zegt het bord, dus een flinke sprint trekken op m’n hakken naar het tweede treindeel.

8:53 Hijg, puf. In de trein, zelfs in een 2^e klas stiltecoupé.

8:56 “Dames en heren, het volgende station is Hollands Spoor” AARGH! Ik moet naar Utrecht, ben in de verkeerde trein gestapt!!

8:58 Stap uit bij Hollands Spoor, trek een sprintje naar de Sprinter naar Den Haag Centraal.

9:00 Opgepropt in de Sprinter, maar ik ben weer onderweg.

9:05 Terug op Den Haag Centraal. Superdruk, kan bijna niet vooruit komen.

9:08 Gelukkig, toch nog op tijd in de trein naar Utrecht. Rustig 40 minuutjes krantje lezen, make-up opdoen, eventjes spelen met m’n nieuwe smart phone.. Hehe, even bijkomen.

9:38 Bijna in Utrecht. Kan ik nog snel even opschrijven in mijn agenda dat ik woensdagochtend een afspraak heb met.. Wat zie ik daar staan bij vandaag? 12:15 / 18:00 Filmhuis?! AARGH! Ik hoef vandaag helemaal niet naar kantoor, ik zou vandaag gaan werken in het Filmhuis! Ik bekijk de mail die ik naar mijn afstudeeradres heb gestuurd nog eens. Ja hoor, ik heb het ze zelfs al laten weten.

9:46 In Utrecht, uit de trein.. Zucht. De eerstvolgende trein maar weer terug nemen.

9:59 Maar weer in de trein naar Den Haag, super klein treintje dus moet in de gang zitten. Bel voor de zekerheid nog maar even naar mijn baas van het Filmhuis, desnoods kan ik in Gouda nog weer omdraaien. Mijn baas zegt dat ze denkt dat ik voor iemand inval. Oke prima, ik zit toch al in de trein naar huis.

11:05 Inmiddels weer thuis, zit deze blog te typen. Mijn baas belt weer op. Ze had nog eens iemand gebeld en zegt dat het ook kan dat een andere collega vandaag moet werken.

Tja, wordt vervolgd dan maar. Ik ga maar gewoon om 12:15 naar het Filmhuis en dan zie ik wel wie er is. Anders ga ik maar weer naar huis. Maar dan ga ik wel de rest van dag in een hoekje zitten huilen.

Afscheid

Meisje: Jij moet hier naar rechts he?
Jongen: Ja, dus ik ga hier naar rechts.
Meisje: Oke. Tot volgende week dan!
Jongen: Doe-oeg!
Meisje: Doei!

Filmhuis Den Haag

Sinds een paar jaar werk ik in Filmhuis Den Haag. Het is daar geweldig. Ik ben ‘maar’ baliemedewerker (ik verkoop en scheur de kaartjes). Maar als je drie jaar bij Kruidvat hebt gewerkt, is dit een paradijs. Daarnaast ben ik zelf gek op (vooral Arthouse) films, dus ik vind het de ideale werkplek. Als medewerker mag ik (eventueel samen met een gast) gratis naar de film en dat doe ik dan ook zoveel mogelijk. Dat is mede leuk omdat ik zo de mensen aan de balie beter kan adviseren. Zo heb ik vaak het volgende gesprek:

Mevrouw: Wij willen graag naar de film.

Ik: Oke, welke film wil u heen?

Mevrouw: Oh zijn er meer dan? (de meeste mensen lijken te denken dat we één zaal hebben en dat we daar één film draaien). We willen naar die Franse film.

Ik: We draaien vanmiddag drie Franse films.

Mevrouw: Oh jee! (lacht wat zenuwachtig)

Ik: Waar gaat ie over?

Mevrouw: Gut ja, even aan mijn man vragen. Henk, waar gaat die film ook alweer over?

Henk: Ja waar ging die over? Het is met die Franse actrice.. Deneuve..

Ik: Bedoelt u Potiche? Over een vrouw die het bedrijf van haar man overneemt?

Mevrouw: Ohhh ja dat is 'm, haha. Twee kaartjes graag. Mét oude-mensen korting.

Een van onze vele zalen: Zaal 3 (of
Zaal 2, ik kan ze nooit uit elkaar houden)

Dit komt minstens 2 à 3 keer per dag voor, op sommige dagen zoals zondag vaker. Toch is het heel leuk dit soort mensen te kunnen helpen, vooral omdat ze het zelf ook zo leuk vinden als ze opeens de titel herkennen. En het is veel gezelliger dan moeten zeggen: “Daar is het bord met omschrijvingen en recensies. Misschien kunt u zelf even kijken welke film u bedoelt.” Hoewel ze dat meestal ook al vrolijk doen. Fijne mensen zijn dat.

Kiplekker

Deze kip is overduidelijk hartstikke blij

Zoals je hebt kunnen lezen in mijn post over Lachende Honden ben ik gek op blije dieren. Helaas heb je dat vaak niet echt zelf in de hand. Maar bij Adopteer een Kip kun je wel meehelpen onze gevederde vrienden een beter leven te geven.

Op adopteereenkip.nl kun je voor een jaar een kip adopteren. Hiermee steun je de organisatie Bionext, die zich inzet voor duurzame, biologische landbouw en voeding. Dat betekent dat je door een kip te adopteren de biologische industrie stimuleert.
Dus meer blije kippen!

En behalve dat het natuurlijk heel leuk is om een adoptiekip te hebben, krijg je ook nog eens 6 tot 12 keer per jaar (afhankelijk van je donatie) een doosje biologische eitjes! Die kun je op heel veel plaatsen in Nederland ophalen, in Den Haag al op een stuk of tien plekken. En dan niet alleen de biologische EkoPlaza, maar bijvoorbeeld ook gewoon bij de Lidl en de Jumbo.

Daarnaast is het ook leuk om iemand een adoptiekip kado te geven! Tenminste, ik zou er erg blij van worden. Maar goed, ik heb er natuurlijk al een.

Sociaal treinverkeer (deel 2)

Iets waar ik echt hartstochtelijk ellendig van word, is van mensen die ongemakkelijke gesprekken voeren in de trein. Misschien komt het doordat ik soms ook van die ongemakkelijke gesprekken moet houden en het zelf heel vervelend vind. Hoewel het me tegenwoordig zelden meer gebeurt vanwege het prominente boek voor m’n neus (je wil niet tussen iemand en z’n boek komen).

Kwebbelende spreeuwen op Utrecht Centraal

Een tijdje geleden zat ik in de trein vlakbij een meisje die alleen in een vierzitje zat (ze reed achteruit overigens, onbegrijpelijk). Ze zag er heel normaal uit en een jaar of 23. Toen kwam er een jongen binnen die er ook heel normaal uitzag en ongeveer even oud was. Hij ging tegenover haar zitten. Ze zeiden elkaar even verlegen gedag en de trein begon te rijden. Ze hadden allebei geen Sociaal Schild bij zich (zoals een boek of een smartphone) en zodoende vroeg de jongen onvermijdelijk: “Wat een lekker weer he, vandaag?” Hierna volgde een tergend ongemakkelijk gesprek met de onderwerpen: het weer, geboorteplaats, op kamers, studie, hobby’s. Er zaten van die elementen in zoals per ongeluk door elkaar heen praten, twee keer dezelfde vraag stellen, lange stiltes, enzovoort.

Ze moest allebei een heel eind met de trein en ik ook, dus ik moest heel lang naar ze luisteren. Maar toen het meisje er uiteindelijk uit moest, hebben ze nummers uitgewisseld. Dan vraag ik me oprecht af: Hebben ze elkaar gesmst, of gebeld? Hebben ze nu misschien een relatie? Is het nu nog steeds zo ongemakkelijk? Vragen waar ik het antwoord nooit op zal weten.

Lachende honden

Thuis bij mijn ouders hebben wij een teckel. Het is een eigenwijs dier die duidelijk een eigen wil heeft. Inmiddels is ze oud en blind en loopt overal met de kop tegenaan. Toch herkent ze me nog steeds als ik binnenkom, waarna ze me kwispelstaartend komt begroeten. Het is de allerleukste hond van de wereld, einde discussie.

Vaak hebben we het aan de eettafel gehad over of honden een gezicht hebben. Persoonlijk vind ik dat een gezicht een redelijk plat oppervlak moet zijn en bij een hond is dat niet het geval. Een aap bijvoorbeeld kan wel een gezicht hebben, hoewel ik eigenlijk vind dat het iets menselijks is. Maar goed, apen zijn ook een beetje menselijk, dus vooruit. In elk geval, honden hebben géén gezicht.

Gezicht of niet, ik ga er wel vanuit dat honden emoties hebben. Als een hond kwispelt, heeft hij het naar de zin. Als hij stiekem een boterham van de tafel heeft gegeten, voelt hij zich schuldig. En als je boos op een hond bent geweest, is hij echt verdrietig. Honden laten dus op andere manieren dan met hun gezicht zien hoe ze zich voelen.

"De Lachende Hond", mooie naam voor een café

Maar kijk nou eens naar deze hond hier links op de foto (heb ik een paar weken geleden gemaakt in de trein naar Utrecht). Hoewel ik best weet dat een hond zijn vrolijkheid niet laat blijken door zijn mondhoeken omhoog te trekken, lijkt deze hond toch écht te lachen. Hij lijkt te denken: 'Jaaa, lekker bij de baas op schoot! Zo nog lekker wat chocomel drinken. Hmmm!' Maar dát kan natuurlijk ook weer niet, want honden kunnen hun lippen niet tuiten om aan een rietje te zuigen.

Deze vermenselijking van dieren heb ik wel vaker. Als een vogeltje lekker in de zon luidkeels zit te fluiten denk ik altijd dat het een blij vogeltje is. Maar waaruit blijkt dat, uit dat hij een liedje fluit? Omdat mensen fluiten als ze blij zijn? Dat is hetzelfde als in een dennenbos zijn en zeggen dat het naar toiletblok ruikt: dan draai je de boel om.

Hoe dan ook, ik word er zelf wel vrolijk van. Deze foto staat op m'n mobiel en elke keer als ik me een beetje down voel, pak ik deze foto erbij. Het is net als een filmpje over pinguïns: je krijgt er onmiddellijk een glimlach van op je gezicht. Overigens, ik zie ook allemaal (lachende) gezichtjes in dingen die helemaal niet leven, zoals een stopcontact. Maar daar zal ik nog wel eens een andere post aan wijden..

(Hier een enigszins relevante link naar mijn blog over Telefonerende Dieren: http://animalscalling.tumblr.com)

Sociaal treinverkeer

Rond 6 uur ’s avonds nam ik de trein naar Utrecht, omdat ik een afspraak had met een vriendin. Het was zo immens druk dat ik me niet eens zorgen maakte of ik mijn Perfecte Plek wel zou vinden, ik wist zeker dat dit niet het geval zou zijn. Ik ga eigenlijk nooit ’s avonds met de trein vanuit Den Haag en ik ben gewend dat er één, soms twee wagons staan. Nu stonden er drie, dus ik dacht; als ik maar lang genoeg doorloop heb ik in elk geval een plekje. Nu bleek het nogal een wandeltocht te zijn, maar toen het fluitje ging kon ik nog net de eerste deur van de derde wagon binnen springen. Aldaar mocht ik plaatsnemen op een klapstoeltje, achteruitrijdend. En het was er ook niet stil, maar goed, ik zat.

De volgende halte is ...
Vergeet niet uit te checken
met uw OV-chipkaart.

We waren amper halverwege Gouda (minuutje of 10 onderweg) toen er een jongen uit de coupé kwam en in de gang bij de deur ging staan. Daar werden we inmiddels van onze klapstoeltjes geslingerd (serieus, ik ben er op een haar na afgevallen). Er zat ook een man bij die deur, die zei: “Zo, lekker even van het uitzicht aan het genieten?” en de jongen zei, tot mijn grote verbazing: “Jaa.. Het is heerlijk weer. Maar ik sta hier omdat ik bij Gouda snel heen en weer moet rennen, ik was vergeten in te checken!” Vervolgens hebben ze tot Gouda een geanimeerd gesprek gehad over van álles (de jongen is eerstejaars Industrieel Productontwerper) met als hoofdonderwerp de OV-chipkaart. Bij Gouda riep de man “Succes!” en de jongen sprintte weg, op zoek naar een incheckpaal.

Helaas heb ik niet gezien of hij het gehaald heeft, want toen ben ik in de inmiddels legere coupé gaan zitten balen dat ik niet zo sociaal ben.

De stiltecoupé

De ideale plek in de trein is de volgende. Tweede klas, tweezitje aan het begin van het raam, vooruitrijdend, stiltecoupé. Nou voldoet mijn plek eigenlijk altijd wel aan al deze eisen, behalve de laatste. Het lukt namelijk bijna nooit om een stiltecoupé te vinden waar het écht stil is. Meestal gaat het als volgt: Ik loop de hele trein door (of liever, langs) op zoek naar de Perfecte Plek. Hoera! Hij is nog vrij, zoals altijd (behalve die enkele keren dat het zó druk is dat je echt nergens meer kan zitten, behalve samen met nog drie andere mensen op de trap in de gang). Dan doorloop ik mijn hele ceremonie. Tas af, jas uit, brood en koffie (soms banaan) op het klaptafeltje zetten en tenslotte mijn boek pakken. Want je leest nergens zo lekker als in de trein.

Toch?

Stiltecoupé, snap je? STILTE

Ik ben net een halve pagina bezig als er een man (midden 40, pak, koffertje, haar strak naar achter) luid bellend de stiltecoupé binnenkomt en plaatsneemt. Ach, denk ik, we zijn nog niet vertrokken.. Wie weet. Maar eigenlijk weet ik wel beter. De man blijft de volle 20 minuten naar Gouda bellen. Vroeger verhuisde ik dan wel eens naar de gang, uit stil protest (wat dan ook onopgemerkt bleef voor de bellende man), maar dat doe ik niet meer. Ik weiger mijn Perfecte Plek op te geven, omdat het aan één van de aspecten niet voldoet. Als ik in de gang zit, voldoet het aan géén van de eisen (maar, hoewel je soms bijna van je klapzitje valt door de hotsebotsende trein, het is er wél stil).

Het zou zoveel makkelijker zijn als ik hem gewoon zou aanspreken, bijvoorbeeld: “Sorry meneer, zou u misschien op de gang verder willen bellen? Dit is de stiltecoupé.” Maar ik ben altijd te bang voor een onaardig antwoord. Pas stond een van mijn medereizigers op en sprak twee jongens aan die zaten te praten in de stiltecoupé. Hoewel ze wat beledigd waren, gingen ze wel ergens anders zitten. Mensen zoals die man, helden zijn het. Maar zo’n held ben ik niet, dus ik leg mijn boek weer weg en hoop dat de bellende man uitstapt in Gouda (ik moet tot Utrecht). Mijn vreugde is dan ook groot als dat inderdaad gebeurt.

Het fluitje gaat, de deuren gaan dicht.. Ik pak mijn boek weer. Maar dan komen er twee kwebbelende vriendinnen binnen en gaan vlak achter mij zitten. “Oh, dit is de stiltecoupé..” zegt een van de dames. Ze staan op en verlaten de coupé. Dan hervind je toch een stukje vertrouwen in de menschheid.

In de trein

Werd vanmiddag omgeroepen in de trein.
"Het was weer fijn, in de trein.
Maar helaas zijn we alweer op onze eindbestemming.
Dus ik zeg: Mevrouw, meneer..
Tot de volgende keer."

Beetje stout

In het Kruidvat.
- "En alles goed met de kleine?"
"Jaa.. Maar hij is wel een beetje stout hoor."
- "Hm hm."
"Maarja, mijn man zegt ook, hij zegt: Je wil ook niet dat het zo'n mietje wordt he."